Położenie

Karpacz położony jest w Karkonoszach – w dolinie rzeki Łomnicy, u podnóża Śnieżki (1602 m n.p.m.), która jest najwyższym szczytem Karkonoszy a zarazem całych Sudetów. Miejscowość jest wyposażona w świetną bazę noclegową (ok.11 000 miejsc noclegowych) i gastronomiczną, stanowi dogodną bazę wypadową na górskie wycieczki jak również oferuje wiele atrakcji „dla aktywnych”:

  • funkcjonuje tam zjeżdżalnia rynnowa
  • alpejski tor Alpine Coastes
  • liczne wyciągi narciarskie
  • górskie szlaki rowerowe
  • możliwość wspinaczki skałkowej

Karpacz to jedna z bardziej popularnych miejscowości o charakterze turystycznym w Karkonoszach. Bezpośrednia bliskość Śnieżki sprawia, że co roku miejsce to odwiedzane jest przez wielu turystów, zarówno latem jak i zimą. Zimą dużym powodzeniem cieszą się liczne oferty turystyki sportowej za sprawa wyciągów na stokach Kopy i nartostrady. Latem Karpacz oferuje szeroki zakres ofert w turystyce górskiej i krajobrazowej.

Miejscowość Karpacz przyciąga także słynna Świątynia Wang – świątynie zbudowana przez Wikingów w XIX wieku. Warto zwiedzić również Miasteczko Westernowe oraz Muzeum  Zabawek.

Do Karpacza jedzie się przez Jelenią Górę, następnie trzeba skierować się na południowy – wschód do Kowar, drogą wojewódzką nr 367, następnie w Kowarach skręcamy w drogę wojewódzką nr 366, by po 4 km w miejscowości Ścięgny, skręcić w lewo w drogę lokalną prowadzącą do Karpacza. Jeśli chcemy dotrzeć do Kompleksu Narciarskiego Śnieżka należy na końcu głównej ulicy miejskiej, tuż przed mostem nad Łomnicą skręcić w lewo w ul. Olimpijską, dostępne są tam liczne miejsca parkingowe.

Karpacz narty

W Karpaczu znajduje się znany Kompleks Narciarski Śnieżka.Składa się on z 8 wyciągów w tym 2 krzesełkowych – mieszczących się na stokach szczytu Kopa (1377 m n.p.m.). Kolejka „Zbyszek” pokonuje najdłuższą dwu kilometrowa trasę z różnicą wysokości 530 metrów. Jest ona poprowadzona wzdłuż znanej nartostrady Liczyrzepa. Niektóre stoki narciarskie są sztucznie naśnieżane, brakuje także sztucznego oświetlenia.

Historia

Jak podają źródła historyczne pierwszymi osadnikami w rejonie Karpacza byli prawdopodobnie Walończycy. Karpacz powstał w XV wieku w rejonie wsi Płóczki – wówczas osiedlili się tam mieszkańcy Czerwonej Doliny (dziś część Sosnówki Górnej). Ich domostwa zostały w tamtym czasie tj. w XV wieku doszczętnie zniszczone przez powódź. W Karpaczu w związku z rozwojem kopalni, hut i kuźnic w Kowarach i Ścięgnach, przybyli także kurzacy – trudniący się produkcją węgla drzewnego dla hut oraz drwale. Później prace górnicze prowadzono także w okolicznych górach. Przez długi czas osada nie była spójna i jednolita. Jeszcze w dziewiętnastym wieku funkcjonowały na tym terenie rozproszone po górskich łąkach kolonie o samodzielnych nazwach. W czasie wojny trzydziestoletniej osiedliła się na tym terenie pierwsza grupa czeskich protestantów uciekających przed prześladowcami. Czesi rozsławili ten rejon jako ośrodek ludowych zielarzy – laborantów. Zioła zbierana w górach a także uprawiano w ogródkach przydomowych. Ten epizod jednak skończył się w XIX wieku gdy pruscy medycy wymusili na władzach wydanie zakazu przyjmowania nowych członków cechu laborantów. Ostatni w Karkonoszach przedstawiciel tej ciekawej profesji – August Zobfel – zmarł w Karpaczu w 1884 roku.

Turyści dość szybko docenili uroki Karkonoszy i zimą zaczęli urządzać zjazdy na charakterystycznych dla tego regiony tzw: saniach rogatych. W związku z napływającą coraz większą liczbą turystów, z coraz większą popularnością tego górskiego regionu osady zaczęły się rozrastać i łączyć. Wkrótce Karpacz stał się jednym z głównych ośrodków turystycznych w Sudetach i taki charakter ma do dziś.

W 1772 roku założono tu szkołę ewangelicką i z czasem Karpacz znalazł się na szlaku tzw. turystyki pielgrzymowej. Od roku 1844 istnieje w Karpaczu słynna świątynie Wang. Drewniany ewangelicki kościół Naszego Zbawiciela, jedyny poza północną Europą skandynawski kościół romański, zbudowano w XII wieku we wsi Vang nad jeziorem Vangsmjosen w południowej Norwegii. Gdy w 1841 roku planowano jego rozbiórkę, Jan Krystian Dahl – norweski malarz mieszkający w Dreźnie – wybłagał u króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV zakup świątyni do muzeum berlińskiego. Władca uległ namowom i nakazał sprowadzić ją w częściach do Berlina. Dzięki staraniom hrabiny Fryderyki von Reden z Bukowca, właścicielki dóbr koło Kowar, kościółek przeniesiono do Karpacza. Obok wzniesiono stylizowaną murowaną dzwonnicę mającą za zadanie chronić zabytkową budowlę przed silnymi wiatrami. Zrekonstruowany kościółek Wang został uroczyście przekazany ewangelikom w dniu 28 lipca 1844 roku. Świątynia została wykonana z norweskiej sosny mocno nasyconej żywicą, która wykazuje niezwykłą twardość. Jego najstarszymi elementami są słupy i kolumny sosnowe. Jak głosi legenda podobno pochodzą one z łodzi wikingów – pokryte zaś są pismem runicznym i motywami roślinnymi i wyjątkowo bogatą ornamentyką. Wyrzeźbiony z drewna dębowego krzyż pochodzi z 1846 roku. Kościółek Wang jest najbardziej znanym w Polsce przykładem skandynawskiego budownictwa sakralnego. Jak głosi legenda w kościółku znajdują się fragmenty łodzi Wikingów, a ślub wzięty w sosnowym wnętrzu kościółka ma przynosić młodej parze szczęście.

W 1945 roku miejscowość została włączona w granice Polski, początkowo nazywała się Szterlingowo, dla uczczenia dowódcy patrolu wojskowego, który jako pierwszy zdobył szczyt Śnieżki, używane również nazwy Krzywa Góra (m.in. dla stacji kolejowej). Następnie znów nazwę miejscowości przemianowano na Drogosławice mimo protestów lokalnej społeczności. W maju 1946 r. przyjęto obowiązującą do dziś nazwę Karpacz (nazwa ta pojawiła się już pod koniec 1945 r., czasem jako Karbacz). Pozostałą niemiecką ludność wysiedlono do Niemiec. W 1954 r. utworzono osiedle Karpacz. W 1960 r. z obszaru osiedla Karpacz ustanowiono miasto Karpacz.